Sever. Bunu inkâr edemezsin.
Ama o sevginin içinde uzun süre kalamaz.
Başta her şey sakindir.
Yakınlık iyi gelir, temas doğaldır, hatta aranan bir şeydir.
Ama zamanla bir değişim başlar.
Dışarıdan bakıldığında görünmeyen, içeride ise gittikçe yoğunlaşan bir şey.
Sevgi büyür…
Ama onunla birlikte, tarif edilmesi zor bir sıkışma da büyür.
Sanki içeride şöyle bir his belirir:
“Biraz daha kalırsam, kendimden bir şey kaybedeceğim.”
Ve o andan sonra, geri çekilme başlar.
Herkes yakınlıkla rahatlamaz.
Bazıları için yakınlık, bir noktadan sonra ağırlık yapar.
Çünkü yakınlık, sadece birine yaklaşmak değildir.
Birinin seni görmesine izin vermektir.
Savunmasız kalmaktır.
Kendi sınırlarının esnemesine razı olmaktır.
Ve bazı insanlar için bu, huzur değil; gerilim yaratır.
Sevgi oradadır…
Ama o sevginin içinde kalabilmek, ayrı bir meseledir.
Buradaki korku çoğu zaman yalnız kalmak değildir.
Daha derin bir şeydir.
Kendini kaybetmek.
Birinin içinde erimek.
Kendi alanının silinmesi.
Kendi sesinin yavaş yavaş azalması.
Bu yüzden kişi geri çekildiğinde,
bunu bir karar olarak vermez.
Bu daha çok, içten gelen bir zorunluluk gibidir.
Sanki başka türlü kalırsa, içeride bir şey dağılacaktır.
Bu yüzden ilişki düz ilerlemez.
Bir çizgi gibi değil, bir dalga gibi yaşanır.
Bir gün yakın,
bir gün uzak.
Bir an açık,
bir an kapalı.
Bu dışarıdan bakıldığında tutarsızlık gibi görünür.
Ama içeride bir düzen vardır.
Kişi, yakınlığın yarattığı yoğunluğu ancak mesafe ile dengeler.
Mesafe alarak nefes alır.
Sonra tekrar yaklaşabilecek hale gelir.
Karşı taraf çoğu zaman bunu tek bir şekilde yorumlar:
“Sevmiyor.”
Oysa bu doğru değildir.
Sevgi vardır.
Ama o sevgi, taşınması zor bir yoğunluk haline gelmiştir.
Sorun sevginin yokluğu değildir.
Sorun, sevginin içerde kapladığı alanın dar gelmesidir.
Kişi sever…
Ama o sevginin içinde kaybolmadan nasıl kalacağını bilemez.
Geri çekilme çoğu zaman bir kopuş değildir.
Bir tür korunma biçimidir.
Biraz mesafe, biraz yalnızlık, biraz sessizlik…
Bunlar yoksa, içerideki gerilim büyür.
Ama bu ihtiyaç söze dökülmez.
İfade edilmez.
Bu yüzden dışarıdan bakıldığında bir duvar gibi görünür.
Soğukluk gibi görünür.
Hatta bazen ilgisizlik gibi…
Oysa içeride olan şey çok daha basittir:
“Biraz alan lazım.”
Kaçıngan bağlanma, sevememek değildir.
Ama sevgiyi kolay taşımak da değildir.
Bu yapı, sevgi ile özgürlük arasında kalır.
Ne tamamen yaklaşabilir, ne tamamen uzaklaşabilir.
Bu yüzden hareket eder:
Yaklaşır…
geri çekilir…
yeniden yaklaşır…
Ve belki en doğru cümle şudur:
Bazı insanlar uzaklaştıkları için değil,
yakınlığın içinde kendilerini kaybetmekten korktukları için mesafe alır.
Psikolog Ömer Kurt
Copyright © 2024 Uzman Klinik Psikolog Ömer Kurt
YRC Bilişim