İnsan sevildiğini bir kez öğrenir ve hayatına devam eder diye düşünürüz.

Oysa bazı insanlar için sevgi, hiçbir zaman kesinleşmez.

Dün duyduğu "Seni seviyorum." cümlesi, bugün anlamını yitirmiştir. Geçen hafta hissedilen yakınlık, bugünün sessizliği karşısında değersizleşir. Sevgi vardır ama içeride onu tutacak bir zemin yoktur.

Lacan'ın histerik öznesi tam da burada ortaya çıkar.

Onun asıl sorusu "Beni seviyor musun?" değildir.

"Şu an da seviyor musun?"

"Biraz önceki bakışın değişti mi?"

"Ses tonundaki o küçük farklılığın bir anlamı var mı?"

Çünkü histerik yapı için sevgi, sahip olunabilecek bir şey değildir.

Sürekli yeniden kanıtlanması gereken bir ihtimaldir.

Bu yüzden ilişki zamanla bir mahkemeye dönüşebilir.

Karşı taraf farkında olmadan sürekli tanıklık yapmak zorunda kalır.

Bir mesaj...

Bir iltifat...

Bir özlem cümlesi...

Bir bakış...

Bir dokunuş...

Hepsi aynı davanın yeni delilleri olur.

Fakat ilginç olan şudur.

Hiçbir delil yeterli gelmez.

Çünkü sorun sevginin eksik olması değildir.

Sorun, sevginin içeride kalıcı bir yere yerleşememesidir.

İnsan ne kadar çok kanıt alırsa alsın, ertesi gün yeniden aynı boşlukla karşılaşabilir.

Belki de bu yüzden histerik yapı en çok sevgisizlikten değil, sevginin sürekliliğine inanamamaktan yorulur.

Ve insanın ruhunu tüketen de tam olarak budur.

Sevgiye ulaşamamak değil...

Ulaştığı sevgiyi elinde tutamamaktır.

Ömer Kurt